Jæja, þá er bara komið að því.
Blogg nr. 2.
Ég finn fyrir ákveðinni pressu þar sem ég fékk svo jákvæð viðbrögð við fyrstu færslunni.
Setningin: "Hjal sem mun hverfa í óendanleika himingeimsins en samt snúast um sjálft sig og
finnast það vera nafli alheimsins" vakti gríðarlega mikla lukku.
Einn ónefndur félagi tjáði mér það að hann bæri ekki bara meiri virðingu fyrir mér heldur finndi hann fyrir djúpstæðri lotningu gagnvart mér eftir að hafa lesið þessa setningu.
Gaman að því.
Annars er ég kominn í alveg svívirðilegt átak.
Þegar maður er búinn að gera excel skjal með markmiðum og reglum fyrir breyttan lífstíl er maður þá ekki farinn að taka hlutina alvarlega?
Svarið mér þegar þið sjáið mig næst lesa innihaldslýsinguna á sykurskertum Svala.
Góðar stundir.
Kattahland
14 years ago
3 comments:
Við viljum sjá Excel skjalið!
Ég hafði hugsað mér að commenta í gær en bara gat það ekki.
Lengi lengi hefur mér fundist einsog það vantaði eitthvað í líf mitt, ég hef leitt hugann að því hvað það geti verið, hvort ég eigi systkyni einhversstaðar sem ég vet ekki um eða hvort ég eigi kannski einhversstaðar barn.
En í gærmorgunn kom það, og það var þegar ég las kankvíst, gáfulegt og nauðsynlegt blogg bómullarhnoðrans.
Nú sé ég að hver dagur er ekki eins ömurlegur og virtist og hlutir sem ég hafði aldrei skilið opnast mér sem bók viskunnar.
Hvílík sýn á heiminn og tilgang lífsins!
Sett fram af hispursleysi og náungarkærleika, eftir hverja færslu sem ég les af áfergju, horfi ég skáhalt upp til hægri og læt mér koma fyrir hugskotsjónir æskumminningaor og bernskubrek, vonbrigði fullorðinsáranna hverfa sem hismið eitt og ég er nýr maður og þar sem ég stend skil ég hvað skiptir máli.
PS. Ég var einu sinni ömurlegur, nú er ég frábær
Cottontop í spinning, spinningtop. Séðig í teygjurýminu. Svitakófskveðjur. Búbbi.
Post a Comment